सौंदर्य..
काय असतं ते? कुठल्या रंगात मिसळून तयार केलं जातं का? एका विशिष्ठ आकाराचं असतं का? वेळेवर अवलंबून असतं का? काय असतं नेमकं? माझ्या मते तरी सौंदर्य हे देवाने दिलेलं वरदान आहे, सुंदर विचार, सुंदर मन, निखळ हास्य, निष्पाप हृदय .. ही सौंदर्याची व्याख्या नसू शकते का ? पण समाजात सौंदर्याची व्याख्या खूपच वेगळी आहे.. गोरी कांती, डाग विरहित त्वचा, चवळीच्या शेंगेसारखी अंगकाठी.. हे सगळं साधेपणाच्या निर्मळ प्रतिमेला झाकून टाकतं.. साधेपणा म्हणजे सौंदर्य नाही का ? ताजेपणा म्हणजे सौंदर्य नाही ? या गोरेपणाच्या पांढऱ्या फटक धुक्यासमोर हे सगळं दिसणारच नाही का कुणाला ? असो .. कुणाला दिसावं म्हणून सौंदर्य आपली छाप पाडत नाहीच म्हणा ..! ते असतंच कायम, वाहणाऱ्या झऱ्याच्या स्वच्छतेत असतं, झळकन येणाऱ्या झुळुकेत असतं, खोल विचारांमध्ये बुडालेल्या मनात असतं, वेड्या सारखं केलेल्या प्रेमात असतं .. पानांवर पडलेल्या दवात असतं, ओल्या मातीच्या सुगंधात असतं, खरं तर सौंदर्य सुरकुतलेल्या त्या हातांमध्ये हि असतं .. ज्या हातांनी अपार कष्ट केलेत , त्याच कष्टामुळे आलेले ते सौंदर्य , कुठल्याच मॅनिक्यूर ने नाही येऊ शकणार .. नाही का? काजळ तर काळे असते ... ते हि सौंदर्य खुलवते .. कोळसा हि काळा असतो, तो ही निखारे फुलवतो .. जेव्हा त्या निखाऱ्यांमध्ये एक लाल केशरी छटा उमटते तेव्हा त्याला असीम सौंदर्य लाभते .. हे सगळं बघायला, अनुभवायला ती दृष्टी असणे अत्यंत गरजेचे आहे !!
चांगली आहे कविता.
ReplyDelete